Yalnızlığın Kırmızı İzi (öykü, Çitlembik yayınları, 2007)

"Empire State binasının terasındaki şiddetli, sersemletici rüzgarın içinde yakasını kaldırırken onu düşünüyordu. Dünyanın dört bir yanından gelmiş insanların hayret, hayranlık ve coşku dolu sesleri arasında New York'un ışık okyanusuna bakarken onu düşünüyordu. Times Meydanı'nda insanı ilk anda ürküten enerji anaforları gibi devasa, parlak ekranlardaki filmlere, reklamlara kapılırken onu düşünüyordu. Uyumadan önce, uğradığı duygusal şaşkınlıkla başı dönerken, genç kadını tekrar görmeye kararlıydı.                                                                                                'Eczacı' öyküsünden

"Sessiz bir el kahvemi uzatıyor. Gözüm teknenin suya bıraktığı eğimli çizgilerde. Kahvenin acısı ilk yudumda damağıma işliyor. Dudağımda kalan köpüklerin beyazlığını duyuyorum. Kahvemi bitirene kadar üç tekne daha geçiyor, hiçbirine yüz vermiyorum."

                                                                                                'Cevap' öyküsünden

"Yıllarını taşıyordu Beyoğlu. Büyük aşkını. Arkadaşlarını. Canı sıkkın dolaşmalarını. Küskünlüklerini ve kahkahalarını. Durup baktı Galatasaray'a doğru. Yükseklere uzanan sanat dolu binaları, Beyoğlu'nun tılsımlı ışıklarını doyamadan seyretti. Bugünü hiç unutmayacaktı."

                                                                                               'Buluşma' öyküsünden